قذافی دستگیرشد÷

دقایقی قبل، ازیک دوست شنیدم که سرهنگ قذافی دستگیرشد.

این خبرخوشحال کننده است. چون با دستگیری قذافی، طرفدارانش دست ازمقاومت برمی دارند و دولت به دست مردم می افتد. بدین ترتیب جنگ به پایان میرسد و زمان آن می رسد که دولت چدیدی ساخته شود. اگرمردم لیبی بتوانند دولتی دموکراتیک را بنیان گذاری کنند، میتوانند نمونه خوبی برای سایرملل عرب و غیرعرب باشند. حتی برای ما افغانستانیها، چرا که ما سیزده قرن است دنباله رو اعراب هستیم. من ازهمین جا، به تمام خونهای ریخته شده درخیابانهای این کشور، ادای احترام می کنم. یادم می آید وقتی کوچک بودم، قذافی برایم یک قهرمان (هیرو) بود. چون مقاومت سرسختانه ای درمقابل فشارهای آمریکا می کرد. اما ازآنجا که خیلی عاشق فوتبال بودم و اخبارآنرا تعقیب می کردم، دریک روزنامه ایرانی خواندم که سرهنگ قذافی ازدیگوآرماندومارادونا بازیکن بسیارگران قیمت آرژانتینی درآنزمان درخواست کرده بود که طی یک قرارداد، به پسرش فوتبال بیاموزاند. ازنظرمن، این تقاقضی بزرگ بود و ثابت میکرد که قذافی به فکرمردم فقیرلیبی نیست.

عجایب لعبتی دیدم دراین شهر

باری به سنه 1389 هجری اندربلاد بامیان، به بانک اندرشدیم ازبهرکاری. "بانک، خزانه شاهانه را گفتندی که الحال به غایت مترقی گشته و درهربلادشعبه ای افرازگشته که رعیت تعب سفربرخود نگرفته و مالیات به همان شهرودیارخود به خزانه شاهانه واصل کنند".

این خزانه شاهی را (دافغانستان بانک) خواندی اش، به لسان آنعده بلند بینیان فرخ نشان که دودوسه قرنی است که مرکب شبانی به توسن حکومت داده اند و مرغ دولت برشانه های ستبرشان بنشسته است و عده ای دیگرشان چنان بهشت فروشند که مؤمنین را تاب درنگ نماندی و شوق و اشتیاق وصال، فکرانتحاردرسرافنگندی. چونان که اگرمحمد (ص) ازلحد برخیزد، یارای بازشناسی دینش نباشد.

القصه به بانک اندرشدیم. لعبتی دیدیم بس عجیب که ما را سِرّ خلقتش مسئله ای افتاد سخت ومشکل و حیران بماندیم اندرحلش. صندوق گونه ای بود سخت ازفلز، گوئی به قیراندود شده بود، لیک ارزق (آبی). برآن نگینه هایی چند به سان اسطرلاب شیوخ عرب، که برآن حروفی نبشته.

ظریفانه سیم هایی گردآورده بودند ازهمانها که خوبرویان ارزگان گیسوان افشانده خویش بدان پیچند و بدینگونه دل دلدادگان به بند کشند.

برگی نحیف و سپید بسان کاغذ ختنی برآن نهادندی وبرآن نگینه ها چنان بی مجال کوفتندی که کاغذ به فغان آمدی و خون دل برون دادی ونوشته ها پدید آمدی ازآن و روی سپید کاغذ را یارای دیدن آن همه کمال درآن لعبت نماندی وشرمگنانه به سیاهی گرائیدی.

دربهت شدیم و چونان انگشت حیرت به دهان ماندی که ساعتی بگذشت وما ازخود بی خود.

ندا رسید که هان ابویاشار، چه درحیرتی که لعبتی دیگرنشانت دهم که تمام این کمال، به یکباره کند و آنرا "کمپیوتر" و "پرینتر" خوانند.

دیگربرخود تاب نبردم و برزمین برافتادم. چون چشم گشودم، نوباوگان بدیدم که ازفرط فغان، چشمها کاسه خون گشته اند.

راقمه شیخ الرئیس مهدی الدین ابویاشاربامیانی متخلص به مهرآئین (دام ظله)

تاریخ درخیابان

زمانی دربامیان متهم به ماجراجوئی و تشنگی شهرت بودم. به قول دوستی ازمقامات که "هرجا که شری هست، مهرآئین خود را رسانده است" و دوست دیگری که کاملترش کرده بود"هرجا شری هست، مهرآئین خود را رسانده است که آنرا بنام خود کند"

باری دوستی دیگرگفته بود که "مهرآئین ثبات سیاسی ندارد و به هرچیزاعم ازموافق و مخالف اعتراض میکند".

اما من معتقدم که ملتی که حقش پایمال شده است، باید همیشه معترض بماند. همیشه معترض ماندن تا احقاق حق، چیزی است که من به آن سخت معتقدم.

دیشب مقاله ای ازاسد بودا را درجمهوری سکوت خواندم که او تظاهراتهای اخیرهزاره های چندین کشور درواکنش به قتل هزاره های کویته را به فال نیک گرفته بود و به آن "تاریخ درخیابان" نام داده بود.

این مقاله را خواندم و بسیارخوشم آمد. توصیه میکنم که شما هم آنرا ازدست ندهید.

نگارستان ملی

امروزبرای اولین باربه نگارستان ملی رفتم. تنها نه، بلکه با پنج خبرنگارپاکستانی، پنج خبرنگارهندی و چهاروبلاگ نویس افغانستانی. زیاد اهل نقاشی نیستم. بنا براین چیززیادی هم دستگیرم نشد. راهنمایان نگارستان هم که با آن لهجه کابلی با کلاس شان (هی هثر، هزهستاد هبدالادی ستک) چندان معلوماتی نمی دهند.

وقتی دیدارمان تمام شد، ازطرف رئیس نگارستان، به صرف چای به دفترش دعوت شدیم. درآنجا زهره نجوا پرسید که آیا این ساختمان هم قدیمی است. رئیس گفت که این ساختمان خانه غلام حیدرخان چرخی بوده است. جایی که خالق درآن زندگی میکرد.

برای یک لحظه تمام وجودم را برق گرفت. نتوانستم باورکنم. دوباره پرسیدم. جواب درست بود. من درجایی بودم که دیوارهایش بوی خالق میداد. خشت خشت آن خانه آبله دست خالق را دیده بود. تمام فضای آنجا عطرعرق بدن خالق را داشت. خدا میداند چقدرسخت کارکرده بود تا ارباب لت و کوبش نکند.

خالقی که درمقابل استبداد قد علم کرده بود و به سلطنت خائنانه نادرپایان داده بود. اگرچه خالق نمی دانست که بعد ازنادر، پسرنابالغش برای چهل سال پادشاهی خواهد کرد. خالق این را هم نمیدانست که هفتاد و اندی سال بعد، ما آنقدربی غیرت می شویم که همین پسرخائن نادر، درواپسین سالهای عمرش، با مادرهایمان هم بسترمی شود و نامش را بابای ملت می گذاریم.

والیبال دختران درجاغوری برای اولین بار

برای نخستین بار رقابت های والیبال دختران در جاغوری برگزار شد.

عنايت الله چنگيزي مسؤول ورزشي جاغوری به خبرگزاري بست باستان گفت که ‌این رقابت ها با شرکت یازده تیم واليبال از دختران ولسوالی های جاغوری و مالستان و یک تیم از شهر غزنی آغاز شد و دو روز ادامه یافت که در نتیجه تيم واليبال «فاطميه جاغوري» به مقام نخست رسيد و تيم هاي لیسه «نور غزنه» و لیسه «شمس آب برده» به ترتيب به مقام های دوم و سوم دست یافتند. آقاي چنگيزي راه اندازي اين رقابت ها را برخواسته از علاقه مندي دختران به ورزش عنوان نمود و گفت كه این فعالیت ها روز تا روز گسترده تر می شوند. مسؤول ورزشي جاغوري اضافه نمود كه خانم ربكا نماینده نهاد انکشافی آمریکا USAID در غزنی مقداري وسايل ورزشي به بانو ورزشكاران جاغوري توزيع كرد. گفتني است كه ورزش در ولسوالي جاغوري نسبت به ديگر ولسوالي هاي اين ولايت رشد بيشتري نموده است؛ گسترده گی علاقه مندي بانو ورزشکاران اين ولسوالي به ورزش و راه اندازي رقابت هاي ورزشي دختران در ديگر ولسوالي ها و حتا در شهر غزني پیشینه اینچنینی نداشته است. پاك نيا – غزني

منبع: چهره نما (فیس بوک)

نمائی ازیکی ازصنوف دارالمعلمین غوجورولسوالی جاغوری (عکس از: مهرآئین)

اولین نمایشگاه عکس سیاردرافغانستان

اولین نمایشگاه عکس سیاردرافغانستان برگزارشد. اولین نمایشگاه عکس سیاردرافغانستان تحت عنوان "افغانستان جدید ازچشم افغانستانی ها" روزگذشته 15 سپتمبر2011 مطابق با 24 سنبله 1390 خورشیدی درقصرملکه باغ بابرشاه درکابل برگزارشد. این نمایشگاه عکس را "مرکز فوتو ژورنالیزم چشم سوم" به حمایت مالی بخش فرهنگی سفارت امریکا و اداره همکاری های سوئیس در افغانستان برگزارکرده است. به گفته بصیرسیرت، یکی ازمسؤلین مرکزفوتوژورنالیزم چشم سوم، این نمایشگاه اولین نمایشگاه سیار، در داخل و خارج از افغانستان است که در ده ولایت افغانستان: (کابل ، هرات، ننگرهار، بلخ، بامیان، دایکندی، غور، بدخشان، هلمند، و فاریاب ) وهمچنین درکشورهای امریکا، سویس و آلمان نیزبرگزارخواهد شد. نجیب الله مسافرمسؤل مرکز فوتو ژورنالیزم چشم سوم، هدف ازبرگزاری این نمایشگاه را نشان دادن زوایای پنهان جامعه افغانی به شهروندان این کشور، به تصویرکشیدن مثالهایی ازتمرین دموکراسی توسط شهروندان و معرفی افغانستانی جدید به دنیا خواند و اظهارداشت. "عکاسان این نمایشگاه دید متفاوتی به افغانستان دارند. طوریکه بیننده بعد ازتماشای این نمایشگاه، با افغانستانی بدور ازجنگ روبروشده به آینده امیدوارمی شود". این نمایشگاه، شامل 142 عکس است که با موضوعات گوناگون از ولایات مختلف افغانستان، گرفته شده است و تا روز شنبه دوم ماه میزان سال جاری، پذیرای بازدیدکنندگان خواهد بود. نجیب الله مسافر، رضاساحل، بصیرسیرت، مهدی مهرآیین ، روح الله مشکین قلم، فرزانه سلطانی، نسیم سیامک، آمنه حسنی، میثم شاهین، آصف تلاش، احمدنوید نظری، محمد زرین، نصیرفدایی و ملیار صادق آزاد، عکاسانی اند که آثارشان دراین نمایشگاه به نمایش درآمده اند. همچنین مجموعه این عکسها درقالب کتابی گرد هم آورده شده و در 170 صفحه با کیفیت عالی چاپ شده است.

مرکزفوتو ژورنالیزم چشم سوم به عنوان یک مرکز عکاسی حرفه ای در سال 1387 کار خود را آغاز کرد و در این مدت، نمایشگاه های متعددی را پیرامون موضوعات مختلف در افغانستان و خارج از افغانستان، راه اندازی کرده است. این مرکزهمچنین برنامه های متعدد کوتاه مدت آموزش عکاسی را درکابل و بامیان برگزارکرده است. برای معلومات بیشتردرمورد مرکزفوتوژورنالیزم چشم سوم، میتوانید به نشانی های ذیل مراجعه کنید. http://www.3rdeyephotojournalism.blogspot.com/ http://www.3rdeye.af/

آموزه های نو در عرصه اینترنت

اخیرا از طرف موسسه اینترنیوز برای اشتراک در یک کارگاه آموزشی به کابل دعوت شده بودم. علاوه بر من چند نفر از جلال آباد،هلمند،هرات و کابل هم حضور داشتند. این کارگاه بیشتر می خواست ببیند که وبلاگ نویسان افغانستانی در چه حال و هوایی هستند، چه دغدغه هایی دارند و چه می نویسند. یکی دو برنامه برای ادیت صدا و فیلم هم برای مان آموزش دادند اما جالب تر از همه نحوه اشتراک در شبکه های اجتماعی مثل فیس بوک،تویتر و بعضی شبکه های دیگر و همچنین سرویس های بلاگر و ووردپرس بود که خیلی به درد من خورد. تصمیم گرفتم وقتی همه آنها را خوب یاد گرفتم،به وبلاگ نویسان بامیانی هم یاد بدهم.

این روزها در کابلم

قابل توجه دوستان کابلی که می خواهند دعوتم کنند. من این روزها کابلم.

دستم شکسته است ...

مدتی است که کار رادیو (پیک بامیان) را آغاز کرده ایم و من تا خرخره مصروفم. بعدتر دستم شکست و بهانه برای ننوشتن تکمیل شد. این چند سطر را هم بتول برایم تایپ کرده است. آی ملت!آبمیوه یادتان نرود. من منتظرم!!!

این عکس را پسرم یاشار گرفته است که کمی از دستم هم معلوم است.

فحشی دوست داشتنی!

دیروز اسد و امیری به نمایشگاه آمده بودند و من نبودم. اسد یادداشتی را روی میزم گذاشته است. این یادداشت را برایتان اسکن کرده ام.

برای خواندن دقیق، یادداشت را دانلود کنید.

رو نویسی متن یادداشت.

دیروز یک بارتمامی عکس ها را دیدم، شب به خانه برگشتم. حس کردم. باید دقیق تر می دیدم. عکس، بیش ازهربیان دیگری لحظه ها را نشان می دهد!. با نگاهی هرچند گذرا به آثارباستانی، درمی یابیم که چگونه مردمان این سرزمین به سرعت هبوط کرده اند. ازافغانستان درخشان خبری نیست. فقط ویرانه ها تلنبار می شوند روی هم. خانه های ویران، انسان های ویران، ذهن های ویران. این همه ویرانی را تنها چشمان بینا و دانا می تواند ببیند. تنها نتیجه و شاید روشن پیامی که من دریافت کرده ام، نشان دادن خلاء هاست. خلاء و شکافی که اغلب آن را باور ندارند. مهدی لعین! من وعلی امیری آمدیم تا تو را ببینیم و گپ بزنیم، تو ملعون ازل و ابد نبودی. با تشکر اسد بودا

معذرت خواهی

من ازیکایک خوانندگان وبلاگم(اگرچه انتظارندارم با این بی نظمی های من، خواننده دائمی هم داشته باشم)، به خاطرتأخیربسیارطولانی دربه روزشدن این وبلاگ، معذرت میخواهم و امید بخشش دارم. اما علت ننوشتن را میتوان چنین توضیح داد. مدتی درغزنی بودم و روی یک پروژه عکس کارمیکردم. قسمیکه میدانید، غزنی بسیارنا امن است و به خاطرامنیت شخصی ام و افشا نشدن هویتم، نمی توانستم بنویسم. نداشتن اینترنت، برق، انگیزه و وقت، همه و همه بهانه هایی است که میتوانم بیاورم. اما امروزکه تصمیم گرفته ام بنویسم، نمیدانم که چه بنویسم. حادثات زیادی گذشت که باید می نوشتم وننوشتم. ضحاک هم شاید قارباشد. او همیشه ازسکوت من خوشش نمی آمد. باری می گفت: "شما جورنالیست نیستین، شما گورنالیست هستین. خبرها رانشرنمی کنین، بلکه گورمی کنین". به هرحال، همین قدرتوجیه برای تنبلی ام کافی به نظرمی رسد.

سه تناقض

میگویند آدم وقتی پیرمی شود، انگیزه اش برای نمایش دادن و آرتیست بازی کمترمی شود. خصوصاً درمقابل خانمها. (هاهاهاها سرپیری و معرکه گیری)

میگویند هیچ کسی نمی تواند دردولتی که تطبیق کننده حجاب باشد، بی حجابی کند.

ومیگویند دولت ایران اسلامی است، آنهم ازنوع ولایت فقیهی اش. و اسلام گفته (اکرم الضیف، ولوکانو کافرا) مهمان را گرامی دارید، ولو کافرباشد. (ولی نگفته حتی اگرافغانستانی باشد!)